Vindt u het goed dat ik even hier naast u kom zitten? Zonder het antwoord af te wachten laat hij zich stram, steunend op zijn wandelstok, door zijn knieën zakken. Kreunend neemt een seniore man naast ons plaatst op het bankje. Voor zijn hond is het direct duidelijk en hij vleit zich met enig dramatiek in het ongemaaide gras naast ons bankje. Een diepe zucht ontsnapt door zijn neus wanneer hij zijn kop op de grond legt. Zijn poot rustend op zijn oude tennisbal.

Het was een heerlijke broeierige dag geweest. Voor ons dobberen de zeilbootjes met slappe zeilen in afwachting van de avondbries. Het water is spiegelglad. “Wat een prachtig uitzicht he?” Zegt de oude man. Dominique en ik hebben ons gesprek door gebrek aan privacy onderbroken en de oude man maakt gebruik van de stilte die wij daarbij hebben laten vallen. “Zeker, erg mooi.” antwoorden wij allebei zo kort als vriendelijk mogelijk is. De man achter mijn rug weet dat hij ons gesprek heeft onderbroken en probeert nu uit alle macht onze aandacht vast te houden. Leunend op zijn wandelstok gluurt hij vanuit zijn ooghoeken of het werkt. In de veronderstelling dat als wij de man even aandacht geven hij ons eerder met rust zal laten informeer ik bij de man naar de naam van de hond. “Bo. Dit is Bo.“ antwoord de man. “Kom eens hier Bo. Begroet deze mensen eens even.” De hond staat op en kijkt druk zoekend om zich heen waar hij de tennisbal heeft gelaten. Hij grijpt hem beet en legt hem voorzichtig in de schoot van Dominique. Hij neemt drie pasjes achteruit zonder het kleinood uit het oog te verliezen. Trillend van spanning zit hij klaar om de achtervolging in te zetten. “Gooi het maar in het water!” spoort de oude man Dominique aan. Niet helemaal wat we van plan waren of waar we op hoopte maar laten we het spelletje maar even meespelen. Hoe eerder we weer verder kunnen met ons gesprek. Om dit goed te doen staat Dominique op van het bankje en werpt zij de tennisbal zo ver als ze kan het water in. Bo duikt er met een grote plons achteraan en begint in een gestaag tempo richting de bal te zwemmen. De zeilbootjes beginnen zelfs te schommelen op de golfjes die Bo veroorzaakt.

Daar waar Dominique Bo nauwlettend in de gaten houdt heeft de oude man geen enkel oog voor zijn trouwe viervoeter. Rustend met zijn hoofd op zijn wandelstok bekijkt hij Dominique nu van top tot teen. Nu ze staat heeft hij eindelijk volledig zicht op haar lichaam. Precies waar de oude man op uit was. Haar bikini is klein en door de gooibeweging van zojuist gaf zij ook meer van haarzelf prijs dan zij door had. Wanneer mijn ter verantwoording roepende blik de zijne treft is er echter geen enkele schroom waarneembaar. Er is geen greintje gevoel van schaamte te bespeuren bij de genoegzaam starende man. Hij toon mij zijn duim ter goedkeuring van wat hij ziet en maakt daarmee op de een of andere manier Dominique haar schoonheid mijn prestatie. Van mijn stuk gebracht door de brutaliteit van de oude man blijf ik achter zonder enige vergelding.

Bo komt terug aan land en weet bij wie hij moet zijn. Met zijn natte pak stuift hij op Dominique af. Een wildebras waardig springt hij met zijn voorpoten op haar schoot. Hij laat het balletje uit zijn bek vallen en geeft met zijn neus nog een extra tikje. Dominique springt op van het bankje. Bo schrikt en springt van haar af om op afstand te gaan staan kijken. “O nee! Het jeukt!” schreeuw Dominique uit. “Brandnetels!” Met het aan land komen is er een streng brandnetels vast komen te zitten in de halsband van Bo en zo in haar schoot terecht gekomen. Venijnig veegt zij de door het slootwater vastgeplakte bladeren brandnetel van haar dijen. Helaas, het is al te laat. Voor zover we het goed kunnen bekijken in het schemerlicht zien we de rode pukkeltjes al verschijnen. Dit gaat zo enorm jeuken. In reactie begin ze al te krabben maar dat moet je nu juist niet doen. Heel even staan wij ontredderd te bedenken wat de volgende stap moet zijn.

Vanuit de achtergrond dient zich een geruststellende oude man aan. “Maak je geen zorgen. Ik heb daar wel iets voor.” verzekert hij ons. Van diep uit zijn boodschappentas tovert hij een forse tube zalf tevoorschijn. Hij springt op en loopt soepel om het bankje heen richting Dominique. Tijdens zijn omloopje begint hij met het roemen van de fenomenale verzachtende werking van zijn zalf. Graag neem ik de tube van hem in ontvangst maar daar lijkt de oude man niets van te willen weten. Hij blijft mijn meebewegende uitgestoken hand negeren totdat hij aan Dominique´s zijde staat. Daar drukt hij mij het dopje van de tube in mijn hand en draait zich om. Een dikke klodder zalf brengt hij aan op zijn vingers en zonder enig overleg of oponthoud begint hij de binnenkant van de dij van Dominique in te smeren. Het is een dikke vette zalf die zich aan het einde ophoopt. Met grote ogen van verbazing over de vrijpostigheid van de oude man kijkt Dominique mij aan. Zonder hem een stro breedte in de weg te leggen volgen wij zijn verrichtingen en met verbazing nemen wij waar hoe hij onverstoorbaar de binnenkant van haar dij voorziet van een dikke laag zalf.
Net wanneer ik enigszins weer bij zinnen kom en wil ingrijpen roept Dominique uit “Het werkt!“. “Wat dacht je dan?” reageert de oude man zelfverzekerd. Hij heeft inmiddels een tweede royale klodder zalf aangebracht en het zalfgebied uitgebreid naar haar andere dij. Nu de werking heilzaam blijkt zijn we ook overtuigd geraakt van de goede bedoelingen van de oude man. We verliezen uit het oog dat de oude man geleidelijk zijn zalving hoger en hoger uitvoert. Bij iedere nieuwe haal stuwt zijn hand een dikke klodder zalf een stukje bij beetje hoger op haar dij. Uiteindelijk gaat het zelfs zo ver dat de klodder zalf het kruisje van de bikini van Dominique bereikt. Door deze overdaad aan vettige pasta verzadigd de stof en rolt de stof zich op tot een niets verhullend touwtje wat zich vervolgens diep in Dominique haar kruis verbergt. Zijn wijsvinger van zijn smeerhand raakt nu af en toe per ongeluk Dominique haar ontblote kruis. Doordat Dominique overtuigd is van de goede intenties van de oude man ervaart zij de per ongelukjes niet als bedreigend. Soms zelfs prettig. Het windt haar zelfs een beetje op.
Het ontgaat de oude man niet. Hij ziet er zelfs aanmoediging in en laat, mocht hij die dan toch hebben, zelfs zijn laatste reserves varen. Zijn goede intentie verliest zijn kwalificatie wanneer hij een hand vol nieuwe zalf rechtstreeks aanbrengt op het ontblote kruis van Dominique. Hij houdt Dominique nauwlettend in de gaten wanneer hij deze daad van seksueel overschrijdend gedrag uitvoert. Nu de werkelijke intentie glashelder is geworden staan wij op het punt waarop wij de beslissing moeten nemen. Ervaren of ageren.

In het openbaar niet tonen wat je voelt is een gevecht wat Dominique aan het verliezen is. Het lukt haar niet te verhullen hoe de spanning zich heeft opbouwt en haar verzet heeft gebroken. De kwetsbaarheid van het openbaar, de perversiteit die deze oude man met zich meebrengt, de onderdanige positie waarin zij zich heeft gemaneuvreerd. Ze hunkert inmiddels naar het opvoeren van deze spanning. Het scenario lijkt onweerstaanbaar. Ik zie Dominique haar ogen sluiten en zich overgeven aan het moment.
De senior drukt scheutig een klodder verse zalf uit de tube en gulpt deze bij Dominique met zijn pakket penetrerende vingers naar binnen. De penetratie is zo overweldigend dat de kracht uit Dominique haar benen vloeit. Zij valt bijna over hem heen. Hij kan haar nog maar net opvangen. Ik laat Dominique hangen aan mijn schouders zodat de dirty old man opnieuw zijn handen kan laten spreken. Met zijn feestende vingers diep in Dominique brengt hij haar in stapjes voorzien van kleine ingehouden gilletjes naar het punt waarop zij trillend en schokkend probeert te blijven staan. Ingehouden lust kreten om de stilte over het water niet te verbreken. Langzaam stroomt het laatste beetje energie uit haar. Zachtjes laat zij zich tot op de bank uit onze handen glijden. Bijna hyperventilerend als een gevolg van de extreme inspanning die in stilte moest werd uitgevoerd.
Nog nauwelijks bekomen staat de kleine oude man alweer klaar om te vertrekken. “Mag ik u danken voor dit fijne gesprek maar ik moet nu echt verder. U bent prachtig” fluistert hij Dominique nog toe. Bo krijgt een kort commando om te volgen en speels hobbelt hij achter de oude man aan.
We kijken elkaar aan en laten het maar even over ons heen komen. We blijven nog heel even op het bankje zitten zodat Dominique op adem kan komen. Wanneer de hormonen gestopt zijn met door haar lijf te gieren begint Dominique zich hardop, met enige trots, af te vragen wat we in hemelsnaam hebben gedaan. Rillingen van afschuw en trillingen van lust vormen de rollercoaster van emoties op dit moment. We wachten op nog wat meer duisternis om het onzedelijke bikinibroekje te maskeren. De wind is weer enigszins aangetrokken en er wordt nu ook weer gezeild. De navigatie lichtjes glijden over het water.
Op weg naar huis, enkele kilometers verder op de dijk rijden wij langs eenzelfde soort bankje gelijk aan waar wij zojuist op zaten. Verlicht door de straatlantaren herkennen we de oude man. De vrouw naast hem staat haastig bladeren van haar blote dijen af te vegen. Net wanneer de oude man zijn witte tube zalf uit zijn tas weet te halen kijkt op en ziet ons passeren. Hij groet ons met een valse lach en knikt ons gedag. Hij draait zich om richting de vrouw en houdt de tube zalf boven zijn hoofd als een ware trofee. Zijn hond ligt na te hijgen van de zwemactie van zojuist.